woensdag 25 juli 2012

Niet HSV maar Hauler Boys

Het weer is goed. Bill heeft er dan ook zin in. Even geen aandacht voor het open huis in Veendam. De urgentie zit voor Mensema in Korea. Bakkeveen, wie is er niet op kamp geweest!


Ik haal uit vandaag. Vandaag is een dag om uit te halen. Niet om uit te huilen, maar om uit te halen. Het is een veel te mooie dag om uit te huilen. Dan liever uithalen.

Uithalen naar FC Groningen.

Daar gaan we.

20 jaar geleden kostte mijn seizoenskaart voor het Oosterparkstadion van FC Groningen aan de Zaagmuldersweg slechts 144 gulden. Een staplek linksonder de Tonny van Leeuwen tribune kreeg ik ervoor. Beste plek die ik ooit heb gehad. Was ook geen vaste plek. In de ons toegewezen ruimte konden we gewoon gaan staan waar we wilden.

Met z’n allen onder elkaar.

Juichen als het goed ging.
Mopperen als het slecht ging.
De tegenstander vervloeken als die net ietsjes beter dan de FC was.
Kankeren op de eigen jongens als ze weer eens totaal onder de maat presteerden (tegen MVV stonden we eens na 20 minuten al met 0-3 achter).
Zeiknat als het regende.
Voormalige boerenpunk Ricky die altijd het scherpst van ons allemaal was en de grappigste dingen zo keihard over het veld schreeuwde dat zelfs de doelman aan de Parkzijde in de lach schoot (behalve als FC Twente op bezoek was en Ricky de hele wedstrijd lang in tweestrijd verkeerde).
Peter Programma die alles altijd weer terugbracht tot de gloriedagen met Milko Durovski.
Zwarte Man Rob die in de wintertijd altijd een flacon J├Ągermeister bij zich had en die gul met iedereen deelde.
Met z’n allen springen op ‘Ding-e-ding’ van Guus Meeuwis in de rust om de verkleumde ledematen weer een beetje van bloed te voorzien.
Uitbundig luchtgitaar spelen op ‘Jump’ van Van Halen.

Vorig jaar kostte een seizoenskaart al 180 euro en daarvoor heb je een vast toegewezen plek – die ene stoel in die ene rij in dat ene vak op die ene ring aan die ene zijde – in de Euroborg, die ik qua sfeer altijd al kut gevonden heb.
De hel van het noorden…
De groene kathedraal…
Ach, hou toch op!
Het is vooral de natte droom van al die geile, zielloze projectontwikkelaars die al jarenlang alleen maar spuuglelijke, spotgoedkope blokkendozen bouwen – zonder de oude vertrouwde schuine daken! – die ze voor mega geld weten te verkopen, zodat hun beurzen nog dikker worden en hun vrouwen nog dunner. 

Het is ook omdat ik tegenwoordig zondags op de rolstoelbus werk, maar ik heb mijn seizoenskaart voor FC Groningen dit jaar opgegeven. Maar goed ook, want ik heb begrepen dat de prijs inmiddels over de 200 euro ligt.
Een dergelijke prijsstijging vind ik volstrekt onlogisch na zo’n waardeloos seizoen als 2011-2012. Waarom moet je voor wanprestaties worden beloond? Of is het omdat Robert Maaskant de nieuwe trainer is? En dat de vorig jaar zo langdurig met een bizarre blessure kwakkelende Kees Kwakman eindelijk weer gerevalideerd is? Het moet haast wel, want op Radio Noord zijn dat de enige twee mannen van het nieuwe elftal die je continu aan het woord hoort.
Zelfs nu de spelers momenteel in Zuid-Korea zijn voor een of ander toernooi, zijn het alleen die twee mediagenieke mannen die steeds weer de pers te woord staan.
Op het moment van schrijven heeft FC Groningen trouwens alweer verloren van het Hamburger HSV (wij Zwarte Mannen zijn zoals bekend voor het Hamburger Sankt Pauli, maar omdat het Hamburg betreft, hebben wij zelfs een lichte zwak voor HSV) en van het Britse Sunderland met een blamerende 3-2 terwijl ze in de rust nog met 1-2 voorstonden.

Schreef ik Zuid-Korea?
Ja, dat schreef ik.

En daar gaat dus al het geld aan op, aan een peperdure trip van het elftal naar Zuid-Korea. Het interesseert mij niet of de club daarvoor is uitgenodigd of niet, als je zo kut speelt als FC Groningen het afgelopen seizoen, dan doe je dat gewoon niet.
Je neemt dan je fatsoen, als een echte vent. Heb je het afgelopen jaar slecht gepresteerd, dan hoef je daarvoor niet beloond te worden met zo’n snoepreisje. Dan ga je voorafgaand aan het nieuwe seizoen op trainingskamp in een oude, sleetse kampeerboerderij in Bakkeveen. Dan ga je niet spelen tegen HSV maar tegen de Hauler Boys. Dan ga je na twee uur training niet bij het zwembad van het drie sterren hotel in Zuid-Korea lekker bakken in de zon, maar met z’n allen schuilen onder het aftandse afdak achter de kampeerboerderij tegen de Nederlandse regen.
Dan haal je er niet allerlei ingewikkelde redenaties bij om zulk paradijsvogel gedrag goed te praten, maar dan zwijg je beschaamd. Dan lever je een deel van je salaris in. Dan ga je maar weer eens op de fiets naar het trainingsveld. En naar het stadion als er op zondag een wedstrijd gespeeld moet worden. Dan zet je alles op alles om het weer goed te maken met de supporters.
Met deemoed.
En met eer.

Ach, ik snap het wel. De top doet al jaren niet anders dan zo. De casinokapitalisten die het tegenwoordig voor het zeggen hebben in onze maatschappij doen niet anders.
Tot in de 19e eeuw was het gebruikelijk dat een generaal die een veldslag verloren had zich nadien door de overwinnaars liet executeren, zodat zijn manschappen konden worden gespaard en omdat hij zichzelf nu eenmaal verantwoordelijk hield voor de nederlaag. Maar die tijd is allang voorbij.
De afgelopen 20 jaar is het in de zakenwereld bonton geworden de hoogst verantwoordelijke hoe dan ook fors te belonen, of het nu goed gegaan is met het bedrijf of niet. Elk jaar opnieuw. De directeuren worden nooit op hun falen afgerekend door de Raad van Commissarissen want die scharrelen hun geld op dezelfde wijze bij elkaar.

We zien het overal.

Zo is er heden ten dage voor de zoveelste keer weer eens crisis in het land en iedereen lult elkaar na dat er inderdaad streng moet worden bezuinigd. Maar waar hoor je nou eens dat beleggers en aandeelhouders uit zichzelf zeggen dat de winstverwachtingen voor het komende jaar best wel naar beneden mogen worden bijgesteld? Dat ze met een lagere winst of zelfs een verlies akkoord gaan, omdat ze begrijpen dat na de zeven vette jaren nu dan de zeven magere jaren zijn aangebroken.
Dat zijn de normale cycli (want eeuwenoud), maar de top en het kapitaal trekken zich daar niets meer van aan. Dan surfen ze liever door naar de bedrijven waar op dit moment nog wel 20% rendement gehaald wordt, op jacht naar de eeuwige manna, een spoor van ellende en rampspoed achter zich latend.

Waarom zou een simpele voetballer zich dan anders moeten gedragen dan een topbestuurder of een topbelegger?

Ik snap het best.

Maar ik zou het liever anders zien.

Ik heb liever voetballers die het anders doen. Die teleurgesteld omkijken naar het afgelopen dramatisch verlopen seizoen en erkennen dat ze het wellicht beter hadden kunnen doen.
Die niet met de vinger wijzen naar een ander maar de hand in eigen boezem steken.
Voor wie de eigen eer belangrijker is dan geld.
Die ons laten zien uit welk hout ze werkelijk gesneden zijn.
Die nog mannen zijn zoals wij hopen dat er altijd mannen zullen blijven bestaan.
Mannen van eer.
Mannen van staal.
Mannen die het misschien niet altijd goed doen, mannen die soms miskleunen, maar die er de volgende keer wel weer opnieuw met frisse moed tegenaan gaan, om het dan wel voor elkaar te boksen.
Mannen met hart en ziel.
Mannen die schijt hebben aan de top maar niet aan ons.
Nooit aan ons.
Mannen die geven in plaats van mannen die nemen.

Mannen in een oude, sleetse kampeerboerderij in Bakkeveen.



© Bill Mensema



Geen opmerkingen:

Een reactie posten